Week 1 - Nepal

Dag 5 gingen we de grens over. Dat was alweer een belevenis op zich. We rijden eerst over een brug uit de koloniale tijd waar auto's uit de 2 richtingen elkaar niet kunnen kruisen. Dus wordt het verkeer geregeld door een walkie talkie.
Dan is het tijd om zich te laten ‘uitschrijven’ aan de grens van India. Dan bagages laten checken, dan je gegevens in boeken laten registreren (jawel, nog allemaal op papier!) en dan ter plaatse online een visum aanvragen voor Nepal. Nu verblijven we in een Guesthouse in de jungle, omringd door apen. Gisteren gingen we op jungle Safari, heel bijzonder die natuur! Herhaaldelijk zagen we verse afdrukken van een tijger maar we mochten hem niet zelf ontdekken. Het gras is in dit seizoen dan ook super hoog wat het niet gemakkelijker maakt. 

In de lucht was er best wel wat activiteit met vogels die in onze contreien zeer zeldzaam zijn. Dit tot grote vreugde van Mirella, onze grote vogelspotter in de groep.
Vandaag gingen we naar een meer in de bergen waar ook een speciale energie heerst.
Op de terugweg werden we uitgenodigd in het gezin van de safarigids waar de hele familie samen woont. Wat een prachtige vorm van community.

Oh ja, we hebben eerst nog lekkere lassi gedronken. Ik kende dat nog niet. Een soort yoghurt die je zoet of zout kunt drinken/eten.

Ik vertelde het nog niet maar vandaag was een belangrijke feestdag in de Hindoe cultuur, de laatste dag van de Dasara. Het is het feest waarbij het licht het haalt op het donker. Het feest van de vrouwelijke energie.

Een feest vol tradities. Eigenlijk is het hindoeïsme één grote traditie. Het doet me beseffen dat wijzelf bijna geen tradities meer kennen en dat maakt me ergens droevig. Iedereen was hier extra kleurrijk uitgedost.

We bezochten enkele gezinnen waar sommigen kinderkleren kregen die enkele vrouwen uit de groep hadden meegenomen. Zo gingen we ook op bezoek bij een pasgeboren baby van 18 dagen.
Bij ons bezoek bij familie van de chauffeur kregen we een kleine ceremonie ter gelegenheid van de Dasara en kregen we stengeltjes achter het oor als teken van heropstanding en een tika tussen de ogen.

Wat deze reis extra bijzonder maakt, is dat ik hier soms dingen heel intens kan aanvoelen. Eén woord in de groep kan mij soms kippenvel geven of zo ervaarde ik bij het bezoek vandaag aan een gezin bij het zien van een vrouw een enorm verdriet en kreeg ik spontaan tranen in de ogen. Alsof ik een diep verdriet van die vrouw ervaarde. 

Er zullen zeker nog heel wat prachtige momenten op mijn pad komen…