Niet het einddoel is belangrijk maar de weg ernaartoe

Ik maakte het weer mee... me precies doelloos voelen de laatste dagen. 
Wat 15 maanden geleden nog maar een idee was ... vrijwilligerswerk doen in India, is nu bijna zover. Morgen is de grote vertrekdag 🙏.

Ook al weet ik dat het einddoel op zich niet belangrijk is maar de weg ernaartoe, besefte ik dat ik de laatste dagen weer een gevoel van ongeduld had en me precies nutteloos voelde (behalve ervoor zorgen dat ik niet teveel bagage meeneem).

We zijn vaak zo gefocust op waar we naartoe willen, dat we vergeten te genieten van de weg die we afleggen. En dat voelde ik de laatste dagen heel duidelijk. Mijn gedachten waren zo gefocust op de vertrekdag dat ik wat vergat te genieten van wat er is.

We willen altijd een doel voor ogen hebben en ervoor gaan, we moeten precies altijd iets DOEN. Maar wat als het leven niet draait om dat ene einddoel? Wat als het draait om te leren ZIJN, in het hier en nu, en alles te mogen voelen en ervaren zonder te DOEN?

Die intentie neem ik mee op reis. Dat ik alles moge doorvoelen en heel diep beleven, zonder te moeten DOEN. 

Oeps, misschien zonder dat het op zich ook een doel wordt :-).

Namasté