Waarom deze sabbatical?

Waarom die sabbatical?

Weet je wat? Soms vraag ik het mezelf nog altijd af. 😊

Waarom doe ik dit eigenlijk?

Het idee om ooit iets bijzonders te doen, leefde al langer in mijn hoofd. Maar zoals zo vaak met dromen, schoof ik ze voor me uit. Later… als ik met pensioen ben.

Tot mijn mama vorig jaar onverwacht overleed na een korte ziekte. Dat zette iets in beweging. Want plots besefte ik heel scherp: Wie zegt dat er een "later" komt? En dus besloot ik: ik ga niet wachten tot mijn pensioen. Ik wil het nu doen.

Maar er is nog een andere reden.

Ik ben het beu om voortdurend "aan" te staan. Plannen. Organiseren. Regelen. Analyseren. Denken. Vooruitdenken. Nog even dit. Nog even dat… En ergens voel ik al langer dat ik uit die ratrace wil stappen. Uit mijn routine. Uit mijn comfortzone. Uit mijn hoofd.

Ja, je zou het een vlucht kunnen noemen. Een vlucht naar iets, in plaats van van iets weg. Naar meer stilte. Meer ruimte. Meer voelen. Meer leven in het moment.

En misschien ontdek ik onderweg wel waarom ik al zo lang het gevoel heb dat mijn hoofd nooit helemaal stilvalt en waarom ik me altijd zo moe voel.

En toen kwam India…

Toen ik vorig jaar sponsormama werd van een meisje in India, begon er iets te kriebelen.

Ik wilde niet alleen geld geven (via Care4KidsIndia).
Ik wilde haar wereld zien.
Haar ontmoeten.
Er zijn.

Dus ga ik naar het kindertehuis waar zij woont. Daar wonen 37 kinderen uit Tribal-gemeenschappen. Kinderen die vaak door hun ouders zijn achtergelaten en zonder dit initiatief nauwelijks kansen zouden krijgen om te studeren en een toekomst op te bouwen.

Wat me bijzonder raakt? Hun veerkracht. Hun levenslust. Hun vermogen om blij te zijn ondanks alles wat ze meedragen. Ik ga er misschien om hen iets te geven. Maar ik weet nu al:zij gaan waarschijnlijk veel meer aan míj geven.

Waarom India?

Soms heb je gewoon zo'n gevoel.In 2018 was ik er voor een bruiloft met mijn partner en ergens vanbinnen wist ik: Hier kom ik terug. Ik kon het toen nog niet uitleggen. De kleuren. De cultuur. De mensen. De intensiteit. De manier waarop het leven er anders wordt beleefd.

Maar ik weet ook dat ik mijn Westerse bril zal moeten afzetten. Niet kijken vanuit: "Hoe kunnen die mensen gelukkig zijn zonder wat wij allemaal hebben?" Maar vanuit de vraag:"Wat kunnen zij mij leren over geluk, over het leven?"

En misschien is dat wel één van de mooiste dingen die ik hoop mee te nemen uit deze reis.

En dan… Nepal

Mijn avontuur begint op 14 oktober.

Eerst trek ik met een kleine groep vrouwen en een chauffeur ongeveer drie weken door Noord-India richting Kathmandu in Nepal. Daarna reis ik met de auto (met dezelfde chauffeur) terug richting Delhi, via plaatsen en ervaringen die ik onderweg ontdek. En dan begint misschien wel het meest bijzondere deel van mijn reis:mijn tijd bij de kinderen in India.

Hoe lang ik uiteindelijk blijf? Geen idee. Twee maanden? Drie? Misschien verandert het onderweg. En eerlijk gezegd vind ik dat heerlijk én absoluut spannend tegelijkertijd!

Voor één keer hoef ik niet alles te weten. Voor één keer hoef ik niet alles te plannen.

Ik wil zien wat er op mijn pad komt.

Ik ben ontzettend dankbaar dat mijn werkgever mij de mogelijkheid geeft om één keer in mijn loopbaan zes maanden loopbaanonderbreking te nemen zonder motief.

En dus staat één datum vast:

14 oktober 2026.

De dag waarop ik vertrek. De dag waarop ik mijn vertrouwde leven even achterlaat. De dag waarop mijn grote avontuur begint. ❤️